PGMA press briefing woes

Assistant: Mam, okay na po. Ano po bang coordinates ang gusto niyong i-enter ko dito sa laptop. Yung sa bahay niyo po ba, sa White House o yung sa Skrull homeworld niyo po?

PGMA: Anong coordinates ang pinagsasasabi mo?

Assistant: Yung coordinates po sa emergency teleporter.

PGMA: Ang tanga tanga mo! Ang sabi ko sa yo, dalhin mo rito yung teleprompter!

Assistant: Ay, teleprompter po ba?

PGMA: Bakit dinala mo rito yang teleporter e reserved nga yan para sa susunod na EDSA? Asan ang teleprompter? Anong gagamitin ko sa speech ko ngayon?

Assistant: Eh kung parang extemp na lang po?

PGMA: Anong extemp?

Assistant: Yung extemporaneous, yung isipin niyo po yung summary nung sasabihin niyo tapos magsalita na lang po kayo galing sa puso.

PGMA: ---------------------------?

Assistant: Yung. . . magsasalita po kayo galing sa puso?

PGMA: ---------------------------?

Assitant: Muscular organ po na nagpu-pump ng blood sa katawan? Involuntary muscle, aorta, etc.?

PGMA: ---------------------------?

Assistant: Yung hinuhugot po sa dibdib ng tao sa mga Aztec human sacrifices.

PGMA: Ah! Oo, nabalitaan ko na yung puso na yon! Sige, kailan natin gaganapin ang seremonya? May press people ba na pupunta?

Assistant: Ummmm…. sige po, iteleport na lang natin dito yung telemprompter.

doodle

Review: The Helm

The Helm by Jim Hardison is a good comic. It's not deep or anything, but it's a lot of fun. It's about this big nerd who steals a magic talking helmet called "The Helm" from a garage sale. Like The One Ring, The Helm initially calls out to Mathew, the nerdy hero, promising him he'll become a great warrior called The Valhalladrim once he touches it. But, the instant Mathew touches The Helm, it sees how big of a nerd and loser Mathew is and The Helm pretty much says, Whoa, wait a minute. Sorry, I was mistaken, somebody else is probably The Valhalladrim. Not you. Bye. Kindly put me down now, please.

But The Helm is stuck with Mathew and a lot of the fun in the comic has to do with The Helm raining insults upon insults at Mathew as it is forced to accompany him in his everyday life. A plus involves reading these insults in The Helm's medieval-esque speech: "And You Livest With Your Mother?!" At the moment, we're seeing things from the POV of The Helm and we're thinking, yep, this guy really is a loser. Although I suspect as the mini-series goes on we'll see more of the nobler aspects of Mathew's personality.

Also, the fantasy elements in the book are great. Mathew dons The Helm and through the Helm's eyeholes, he sees his normal Chicago changed into a fantasy world with fairies and hobgoblins and in a particularly great couple of panels, gigantic cloud creatures hurling thunderbolts against a rock giant growing out of the faraway mountains. Good atmosphere, there, and it shows the scale of what Mathew has stepped into. Props to the artists, too. Great art throughout the book.

The writing reminds me a bit of Kirkman, which is a good thing. According to the letters section at the back, this is Hardison's first comic, but it's quite a bit more polished than, say, Kirkman's Tech Jacket. Although both sort of deal with the same concept. Ordinary guy finds object of power and has his life changed by it. Then again, that's not really a new story concept and we've yet to see what Hardison does with it. But for now, Issue One is solid.

Rating: 4.5/5

wala lang

Just trying to get used to the bamboo fun pen tablet. Uhhhh, improvements for next comic strip: I guess I'll just do them black and white since I still have no idea how to work with colors properly, uhhhh, maybe I'll try drawing on paper and just do the inking on the computer, uhhhh, and also get some sort of actual theme for the comic. I'm tempted to do videogames, but Penny Arcade's doing that really well already. RPG's, maybe, but I don't really know that much about RPG's already. Maybe movies. . . hmmmm. . .

Short Film: The Shrine

It is, very much, like a short film.

We have Santos, a morose-looking little fellow driving a very old car on a dirt road. He seems to be dealing with a lot of bottled anger. Now and then he gives in to tiny outbursts of lashing out, slapping the steering wheel, slapping the dashboard of the car, curling a hand into a fist. He calms down and the anger leaves his face only to let the grief stay. He glances at something on the passenger's seat. It is a letter. We see the writing but we don't get to read it. Santos places his right hand on the letter and crushes part of it through the weight of a fist.

The car then stops by a motel and Santos gets out.

And then we cut to the time that Santos gets let in to his room. A person who yaks and yaks and yaks tells him about the weather, about how the aircon just got fixed recently, about how he should just call if he needs anything. Focusing in on Santos' face, we hear everything go quiet.

Finally, the person leaves and Santos is alone in the room. He turns off the lights above and then switches on the lamp beside the bed. He sits in bed.

He notices something, a small framed painting on the opposite wall is hanging off kilter. After a while, he fixes it. As he is looking at it, it starts to tilt once more. He fixes it again. He goes back to bed and lies on it. He tries to sleep, he refluffs the pillow and goes into a fetal position. But he can't go to sleep.

He opens his eyes and the stands up. He inexplicably drags a cabinet and brings it to the opposite side of the room. He examines what he's done here and as he does so, something else happens.

Rifle fire is heard outside. We see Santos confused and aa bit shaken by this. Armed men enter his room, train their rifles on him, drag him out, strike his head with some blunt tool. And then, everything goes black.

He wakes up in a dark, dingy room to hear an armed man now droning on about his ransom, about how the local municipality has to pay, about how after several days they'll be killing him if ransom isn't paid, that will surely make the mayor look bad once more. There are several other men behind the first man and some of them also have rifles.

Santos doesn't speak, he doesn't do anything at all. The kidnappers leave the room, mentioning how he can eat some of the old bread in the room and piss and shit wherever he wants. But he has to stay inside the room if he wants to avoid getting shot.

Camera follows the last kidnapper to leave the room. He stays outside for a while lighting a cigarette. Then, he moves on. And we have a short view of what is outside the room. Just a lot of junk, rotten chairs, old paintings and cabinets. Now everything goes quiet. And then we hear the man from inside the room crying, wailing. We fade to black.

After a while, we're back inside the room. We see Santos as he is now just lying on the floor looking stunned and empty.

With his cheek touching the ground and his tears drying, he notices a table, with its four legs somewhat varying in length. We see how the legs make the table's surface not quite parallel with the ground. Santos thinks about it, stands up looking for and finding some cardboard or piece of wood nearby and then coming back to fix the table.

He looks at the table and we see how he is now considering things really deeply, as if he's had a revelation.

He resumes work. He starts dragging around furniture and the other items in that room and starts fixing things. Tables, chairs, even some dirty cloth and old broken flower pots all being moved around and rearranged. And now we get to see how he is doing a good enough job with the interior design. The room now becomes at least tolerable to look at. And it is clean, at least.

Then, the room becomes stylish.

And it becomes beautiful.

And then the room is immaculate.

Just as soon as an area reaches some level of that quality which only be described as 'rightness', mysterious, heavenly light starts to shine on it or emanate from it.

We never get to see where the light comes from. But the light from the walls and windows is reflected back on his face. Maybe it ages his face, this light: it is wisdom. Or it makes him look younger: and it returns to him all of those lost years spent in grief. We see the tears in his eyes as he now realizes the value of this, his greatest work.

He is inside a shrine of his own making.

Time passes as all this work is going on. Days. Nights. He gets some stubble on his chin. And then he stops. The work is over.

We do not get to see much of the room starting from this point. But the door opens and the kidnappers come in to see it. They are shocked. Then, they are moved to tears. They stutter with their words; they can't describe it but they still attempt to capture with words whatever spectacle it is they're seeing, whatever they now realize they're being made a part of. They touch their hands to their chests on and on and on. They feel the beating of their hearts. They know they are alive. They try to breathe in both all the air and all the magnitude of the place. Some collapse. Some laugh. Some remember all the people they've ever loved.

They rejoice. They kiss him. They tell him how he is free. How they are all, really just brothers. How they are now reborn the way they would imagine new people to be. The event is something they could not explain. And so they stop trying to explain it.

The film ends with all of them just staring at it. The room. They stay there transfixed. We, the viewers do not get to see how the room looks in the end.

Nanowrimo!

Okay, it's November and we all know November's the best month to write novels. That's just how things work. When there are fires, someone could lift furniture which would normally take 3 people to lift, when there are traffic accidents and people's babies are trapped underneath wreckages, people could lift entire cars, and when it's November, people could write entire novels. And everybody knows that lifting power is directly proportional to novel-writing power. In writing, people generally use their hands. In lifting stuff: biceps. (And recently there has even been a study in the Netherlands proving that there is indeed a direct link between biceps and hands.)

So, Nanowrimo. :-)

Comic Strip # 3

Alice, Sweet Alice

It's 2 am and I want to watch this movie, but I'm too afraid at the moment. Of course, it could turn out not that scary, but the trailers were pretty creepy. Here's something from Bravo 100's scariest movie moments. Spoiler Warning.

Embedding something, first time ever. Cool. Eli Roth is Sylar.

Losing my mind here. Seriously losing my mind. Seriously.

Looking for an Eek the Cat clip in youtube wherein an asteroid or something was going to end all life on earth, and the scientists can't come up with any solutions, so they ask for help from the most brilliant among them, a top secret genius monkey that lives inside a gigantic vault. So, the monkey emerges from inside the vault and tells them something like, I have no idea what to do, and then promptly goes back to the safety of his vault. Gaaah, looking for clips, but there's probably none on the web. I say to myself, okay, I'll stop searching now, if I can't find a clip, it's not online. But I think up some other term like, comet or meteor or meteorite and spend another half hour searching. Aaarggh.

Anyway, that's the kind of job I wish I have. People'll have problems, people'll summon me, I get some out-of-the-box idea and solve their problems. Then, I go back to the vault.

Listening to Angry Johnny by Poe, it's nice. I remember back in 2000 or something when it was always being played on NU.

Thinking about the comic strip. Obviously it needs a name. And probably some sort of general, usual set of topics and stuff. Hmmm... I wonder what it could be about... local politics, maybe, video games, yeah, but they do that in Penny Arcade already, uhhh, TV stuff, librarian stuff, movie stuff, uhhh, writing, science fiction, food. No idea yet. I'll have to learn how to draw better later, too, the lack of skillz is limiting the range of my miraculous storytelling skillz.

strip 2

Check out the amazing art skillz

I don't have a name for this comic strip series yet. Hmmm....

Okay, that could work. The name of this series is Hmmm... Wait, that's stupid. Okay, I'll think up something else.

note: yaw-yan supposed to be yung martial arts dito kaya lang di ko na sinabi kasi baka may dumating na mga yaw-yan people sa bahay ko tapos bugbugin ako.

Okay, I really, really should post something soon. I still write an uber lot these days, it's just that I do it on my room's computer which doesn't have a net connection, and dammit, I lost my usb thing. Still I'm thinking about having a comic strip section here. I already have the idea for the first strip. Plus, since my art has crappified thoroughly during the past half year or so, the first couple of issues will probably just be doodles. Hmmm....

At least I have that idea for the sf novel that I want to write come nanowrimo. And it's actual sf this time, I think.

Jack at Rose

Nanaginip ako dati na lumubog ang malaking pampasaherong barkong sinasakyan ko at isa ako sa mga nakaligtas. Pero maraming namatay, mga bata, matanda, mayaman at mahirap. Kakaunti lang ang nasagip. Nalunod rin ang aking kasintahan kasama ng karamihan sa mga pasahero.

Pagkaraan ng panahon, bumalik ako mag-isa sa lugar kung saan lumubog ang barko. Sumisid ako at nakita ko ang kinakalawang na bakal ng nakataob na barko, isang buong piraso pa rin. Pagsilip ko sa isa sa mga bintana, nagulat ako nang makakita ng ilaw sa loob. At nakita kong buhay pa pala ang mga tao. Mayroong selebrasyong nagaganap. Nagsasayawan, nagtatawanan, umiinom, nagkukwentuhan ang mga tao. Kasama na rin daw sa kanila ang kasintahan ko, buhay rin siya.

Tuwang-tuwa ako ngunit nang lapitan ko siya, at kinausap, at nang sinagot niya ang mga tanong ko, napansin kong hindi pala talaga siya buhay. Ang tulak at hatak lang ng tubig ang nagpapagalaw sa kaniya, at sa lahat ng mga taong naroroon. Pati ang kanilang pagsasalita ay epekto lamang ng paglalaro ng tubig sa natitirang hangin sa kanilang mga baga. Mga bangkay na lang pala silang lahat, pero animo'y may buhay pa. Dahil lamang sa parang may sariling isip ang tubig kaya't naloko ako. Hindi ko alam kung maisasama ko ang mahal ko paalis mula sa ilalim ng dagat. Hindi ko rin nga alam sa katapusan ng panaginip kung ako ay buhay o isa na sa mga bangkay na pinakikilos lamang ng dagat.

1000 stories: # 2 Weddings and True Loves

Bale gagawa ako dapat ng isang istorya kada araw, hindi na bale yung quality ng kahit alin dito ngayon, kung kailangang i-edit, sa susunod ko na lang rin gagawin. Kase para lang din ito sa praktis ko na magkaroon ng daily writing schedule, or else magkakaroon lang ulit ako ng writer's block at paralysis of analysis.

1000 stories: story # 2

Weddings and True Loves

When you're planning on stopping the one you love most in this world from marrying another man, the one thing to remember is to wake up early. A good alarm clock is essential. A good alarm clock I didn't have. So I woke up late, that's just what happens. And after that, I fell asleep again. For about thirty minutes or something. When I next checked the... teka, tangina, Wala akong maisip na istorya!!!! I suck!!!! Aaaahhhh!!!! (*Gunshot heard on background. {On background? In the background? I suck sa prepositions! Aaaaahhhh!!!! For example, in the jeep ba o on the jeep?} Anyways, so iyon, gunshot heard sa background nga, tapos iyung writer namatay tapos may kung anong force na tumuloy sa pagta-type ng istorya niya hanggang sa matapos ito, at nagustuhan ng madla ang istorya niya.)... time, it was already ten in the morning. But I knew I could still make it. I ran over to the church and stopped the wedding from taking place.

1000 stories: # 1

Bale gagawa ako dapat ng isang istorya kada araw, hindi na bale yung quality ng kahit alin dito ngayon, kung kailangang i-edit, sa susunod ko na lang rin gagawin. Kase para lang din ito sa praktis ko na magkaroon ng daily writing schedule, or else magkakaroon lang ulit ako ng writer's block at paralysis of analysis.


Simbang Gabi

Ang una kong napansin sa kanya ay ang kanyang ngiti. Masayang-masaya siya, nakita ko. At dito ay napuno ako ng galak bagamat hindi ko maintindihan kung bakit.

Malalaki at mapupula ang kanyang mga labi na parang hindi bagay sa kanyang mukha. Ako lang yata, sa buong simbahan ang nakakakita sa kanyang totoong itsura.

Maputi siya. Sobrang puti na parang pinaliguan ng pulbos ang mukha. Malalaking mga labi sa isang maputlang mukha. Masyadong kakatwa ang ngiti.

Wala siyang sinasabi pero ang lahat ay tila nakikinig pa rin sa kanya. Limang minuto, sampung minuto, parang wala lang sa ibang tao. Humihinga siya sa mikropono, malalalim na paghinga palabas at papasok.

Ngayon, itatanong mo sa akin kung bakit ganito lamang ang reaksyon ko. Kung bakit nakaupo lamang ako doon at mukhang kalmado. Hindi ko rin masabi, hindi siguro ako talaga makapaniwala sa mga nakikita ko. Alam ko ang pagkakaiba ng pantasya at katotohanan. At isa lamang itong pantasya, inisip ko. Paghinga. Palabas at papasok. Palalim nang palalim at sa paglalim nito nag-iiba na ang tunog. Heee… heee… heee… parang may hika.

Tumayo na ako upang lumabas. Sa pinto ng simbahan, lumingon muli ako sa kanya, sa paring hindi nagsasalita. Hindi kami nagkatinginan o anuman.

Hinigpitan ko ang pagkakasara ng aking jacket. Malamig sa labas ng simbahan ngunit naisip ko na maglakad pa rin, hanggang sa aming bahay. Mag-iisip habang naglalakad. Kakaunti lang ang mga tao noon na nasa kalye. Ilang mga pamilya na magkakasama, mga magulang at mga anak.

Dumaan ako sa tulay ng Tumana. Maliwanag pa rin ang gabi. Tumingin ako sa langit at nakitang buo ang buwan. Kinilabutan ako.

“Huwag mo akong tingnan,” sabi ko. “Huwag mo akong titingnan nang ganyan, kung hindi ay may mangyayari sa iyo.” Tumingin muli ako sa kanya sa itaas. Naroon pa rin ang kanyang mukha. Ang mukha ng pari na nasa pigura ng buwan, maputla at nakangiti. Tumatawa bagamat hindi ko ito marinig. Tama, hindi ko nga naman ito maririnig dahil walang hangin sa pagitan ng mundo at ng buwan.

Iniwas niya ang kanyang tingin mula sa akin at parang may hinahanap sa kung saan. Nilabas ng buwan mula sa likod niya ang kanyang mga braso at kamay at may pinulot mula sa kung saang lugar, siguro mula sa simbahan pa rin. Pagkaraan ay ibinaba niya ang kanyang napulot sa kabilang gilid ng tulay, di naman ganoon kalayo mula sa aking kinatatayuan. Isang itim na aso, galit na galit at tahol nang tahol. Kung titingnan mo ng mabuti, makikita mong nanginginig ang kalamnan nito sa likod.

Nang binaba ng buwan ang isang kamay upang hawakan ako at buhatin ako palapit sa aso, nagdilim ang aking paningin, nawalan ako ng malay nang ilang segundo. Pagkaraan, kinakagat na pala ng aso ang aking mga hita. Mabilis na pagkagat. Sinubukan kong magsisigaw upang humingi ng tulong. Walang dumating.

Pagkaraan ng ilang minuto, nagsawa na rin siguro siya kaya't kinuha niyang muli ang aso. Dilat ang aking mga mata at nanonood habang nakahilata.

Hinimas at hinalikan niya ang aso, pagkatapos ay itinapon. Pagkatapos, binuhat niya ako at inilagay sa ibabaw ng tubig. “Itigil mo na! Itigil mo na!” Paulit-ulit lang din ako. Wala naman akong ibang masabi. Wala akong naiintindihang bagay. Kung pari ba siya o buwan, kung tao man ako o laruan. Inilublob niya ako sa tubig, ikinaskas sa mga poste ng tulay at sa mga batong nasa ilalim ng ilog. Nawalan na ako ng malay.

Matagal ang inilagi ko sa ospital. Walang naniniwala sa aking bersyon ng mga pangyayari, pero kagaya naman iyon ng inaasahan ko.




note to self: okay, okay, massive rewrites para dito sometime. Dapat rin na subukan kong pahabain yung mga istorya ko, hindi puro plot, plot, plot, ending. Tsaka papalitan ko rin yung title, ala lang akong maisip ngayon.

Just trying to write horror here, anything horror, short stories, screenplays, comics, stuff. November is nanowrimonth and I figure I'd write an sf novel then. So,now it's horror.

Also watching a lot of old horror movies. Yesterday was Quatermass and the Pit. Which, uhhh, wasn't scary at all. Stupid 100 best of lists. Watching In the Mouth of Madness right now, on the other window. Okay, not so scary either. Aaarggh. Okay, or maybe horror stuff just don't have an effect on me. Anyway, I have pretty high hopes for Jacob's Ladder, later. What I really want to get a hold of a copy of is Alice, Sweet Alice. Take a look at the opening credits.

Off the top of my head, films that have scared me at the time I saw them were, and in no particular order:

1) The Exorcist 1 and 3
2) Ju-on
3) The Ringu movies
4) Shake, Rattle and Roll 1

Okay, I guess I'll write a horror short story now, then upload it in a couple. The end goal would be to get enough horror skillz to write the most frightening Christmas short story I could, for submission to PGS' Christmas issue.

Filipino Speculative Fiction

Meron kasing mga diskusyon ngayon tungkol sa Filipino Speculative Fiction sa iba't-ibang mga blog ng ibang mga Spec Fic writers.

Bibliophile Stalker
Notes From the Peanut Gallery
To the Tale, and Other Such Concerns
Philippine Speculative Fiction Blog
Philippine Genre Stories
(marami pa)


Sa totoo lang, iniisip ko pa lang rin kung ano ang sarili kong opinyon sa panahong to. Kasi, tuwing may sinasabi na ako sa sarili ko na eto na nga ang pananaw ko, ang dami ko namang counter-examples na naiisip. (Iyung istorya bago itong post na ito, isa sa mga ginawa kong eksperimento kanina, kung masasabing Pinoy pa rin ang isang istorya kahit wala namang elemento o karakter na dito lang sa Pilipinas mahahanap, pero Tagalog. Ewan ko sa resulta. Basta, siguro mas pag-iisipan ko pa eto mamaya.)

Eto lang muna ang masasabi ko sa ngayon, kahit simplistic man.




Kapag palagay ng nagsulat na Filipino yung gawa niya, Filipino yon, para sa kanya.

Kapag palagay ng nagsulat hindi naman Filipino yung gawa niya, e di hindi iyon Filipino para sa kanya.

Kapag palagay ng nagsulat na Filipino yung gawa niya pero palagay ng isang mambabasa hindi naman ito Filipino, Filipino yon para sa nagsulat, pero hindi iyon Filipino para sa isang mambabasa.

Kapag palagay ng nagsulat na hindi Filipino yung gawa niya pero palagay ng isang mambabasa Filipino ito, hindi Filipino yon para sa nagsulat, pero Filipino para sa isang mambabasa.

Kung ano man ang depinisyon ng 'Filipino' para sa nagsulat, tama iyon.

Kung ano man ang depinisyon ng 'Filipino' para sa mambabasa, tama iyon.







Isa pa, nagbabago rin ang lahat. Kahit naniniwala na ang isang mambabasa na ang Filipino Speculative Fiction para maging 'Filipino' ay nangangailangan ng ilang mga katangian (maaaring karakter, lenguwahe, tema, atb.,) maaaring sa hinaharap ay may magsulat ng isang istorya na wala mang ganoong mga katangian, mararamdaman pa rin ng naturang mambabasa na 'Filipino' pa rin ito. Pero ispekulasyon lamang yan. :-)

Super Super Short Flash Fic

Ang Katapusan ng Mundo at ng Lahat ng Buhay sa Sangkalibutan

"Wow, pare, tingnan mo sa langit! Ano yan?!?" tanong sa akin ng aking matalik na kaibigan.

Tumindig ang mga balahibo ko sa aking nakita. "Ha? Leibnitz notation yan!!! Aaaahhh!!! Tumakbo na tayo!!!"

Iyon na ang mga huli kong kataga.

Wakas

Marikina Box Family

We live in a collection of balikbayan boxes which are 2' x 2' x 2', at the bottom of a bridge in Marikina. That’s me, my ma and pa, and my younger brother. I have one box, my ma and pa have two, my brother has one, the kitchen and toilet each are composed of one and there’s two for the living room. Some of the boxes have flaps which we use as windows. The toilet doesn’t have a window but the kitchen has one, my brother’s box doesn’t have one but I have one. Sometimes, without asking for permission, I turn my balikbayan box over so it opens up towards the sky, and I sleep like that.

When I was in first year college, before we started living in boxes, my friend Heide asked another friend, Christian, if we could hold our film viewing at his house. Matter-of-factly, he said we actually can, but only one person, standing up could fit inside the house. Usually, when their mom arrives after work, she’ll be inside their house. Then she’d go out and let Christian’s sister inside, then she’ll go out and let him inside, and they’d just keep on switching. Estimating it now, it must have been a 1 x 1 x 5 house. Of course, I didn’t believe him then, he does fly to the U.S. once a year after all. But now that we’re living inside our eight boxes, I could imagine some probability in it.

Squirming from one room to another makes me think like we’re a badger family and sometimes we end up knocking heads. In good days, we laugh it off but usually we don’t even notice and go about crawling on.

One day my brother died from the cold, and we were just thinking of burning him inside his box but thought better about it. That’s what the river was for, anyway. Later on, I was given the use of his box, and now I use it to keep some of my bags and at nighttime, also one of my legs.

On the walls of his box, I found out my brother practiced his drawing. Some of them were pretty good: a flower, a boy, a flashlight, an old man.

I sometimes think of running away. I plan on taking two boxes with me, at the least.

nagkabanggaan

Maagang-maaga nang nagkabanggaan ang mga balikat ng dalawa sa isang kanto sa Avenida. Matagal nagkatinginan. "Hindi ka kasi nag-iingat, tulog ka ba?" ang sabi ni Ginoong Torres. "Gago, maswerte ka kailangan ko nang umalis! Bahala ka diyan."

"Gago ka rin, kung hindi lang talaga ako nagmamadali ngayon may paglalagyan ka," ang bulyaw ni Ginoong Lagman.

Naghiwalay na pagkaraan ng ilang sandali ang dalawa.

Nang gabing iyon, sa Katipunan, nagkabanggaan muli ang dalawa. At dahil sa tapos na nilang pareho ang mga kailangan nilang gawin, naipasa na ni Ginoong Torres ang aplikasyon niya sa pagiging seaman, at nakapagbenta na si Ginoong Lagman ng kanyang mga nilalako, nag-umpisa na ang dalawa sa kanilang pagpapatayan.

Kape

Nakaupo si Julian sa harap ng computer at tumitingin ng mga web sites. Alas siyete ng umaga, isang tipikal na Sabado, mag-isa lamang siya sa kanilang bahay dahil bumiyahe ang mga magulang niya patungong probinsiya. Tumayo siya sandali upang magpunta sa c.r. Sa kanyang pagbalik, naisipan niyang magtimpla muna ng kape.

Sa harap muli ng computer, iniinom na niya ang kape. Medyo nangiti siya nang naalala niya ang tungkol sa posibilidad na mabulag dahil sa pag-inom ng kape o milo; isang joke.

Ilang minuto pagkatapos ay nagtaka siya nang makitang may balita ukol sa kape niya sa isang isang lokal na news web site. Nang pinuntahan niya ang link, nalaman niya na ipinagbabawal na pala ito ilang araw na ang nakalilipas, at paparusahan ang sino mang gumagamit nito. Bakit walang nagsabi sa akin, naisip niya. Bakit walang nagsabi? Nakatingin lamang siya sa baso sa harap niya at sa laman nito nang biglang may nag-doorbell.

Nasa ikalawang palapag siya ng kanilang bahay. Marahan siyang naglakad patungo sa bintana upang tingnan kung sino ang nagdoorbell. Bago niya nasilip ay makailang beses pang tumimbre ang nasa labas. Mabilis. Nagmamadali. Ayaw tumigil ng doorbell. Hanggang sa nakita na ni Julian kung sino ang tumitimbre. Hindi lang isa.

Tumakbo siya pababa upang i-lock ang pinto. Naririnig na niya ang malakas at sunod-sunod na paghataw sa kanilang gate. Ang kanilang mga alagang aso ay parang nauulol na sa pagtahol at takot. Tamang-tama na nagawa niyang isara ang kanilang pinto at kumaripas na siya ng takbo patungong kuwarto. Narinig na niyang kumalampag pabukas ang kanilang gate. Mangiyak-ngiyak na siya. Sa kanilang kuwarto, naghanap siya ng mapagtataguan.

Paparusahan.

I don't really know how to post ordinary non-fiction stuff now, about the day I had or what I thought about; for the past couple of blogs and lj's it's been mostly posting finished and semi-finished stories to serve as entries for me. Anyway, I'll get better at this whole 'openness' thing, I hope.

Let's see. . . oh yeah, there's this snatch of a conversation I'd overheard recently in a movie that like to use in a future story. Well, I actually overheard it wrong, so it's technically new.

Girl: Ah, trabahador ka ba sa talyer na ito?
Guy: Ah, hindi, akin itong talyer na ito, napulot ko.


Obviously, the last part's the one I heard wrong. I don't know why the line stuck to me, though, it's pretty inane.

The same thing happens when I read stuff, as I am (not-quite) dyslexic, (I just tend to want to read faster than my eyes generally allow,) so I get about hundreds of these per book: "WTF?!? Why did this guy kill this guy? They're friends! That's so unexpected! WTF is this book doing to my head?!? Mindfuck!!! Oh, wait, I just didn't read this sentence right. Still, that would have been a good twist. I'll use it!"

Ang Sikretong Kasaysayan ni Kapitan Kalansay

ALAS-SIYETE na noon. Nasa loob ng kwarto sina Inay at Itay at narinig kong nanonood sila ng Magandang Gabi Bayan. Lumabas si Inay at nilapitan ako. "Tawag ka ng Itay mo." Nauna na pabalik si Inay, ako naman ay nanatiling nakaupo pa rin nang ilang sandali, kabadong-kabado para sa kung anumang patutunguhan ng pag-uusap namin.

"O. Ano iyung sasabihin mo?" tanong ni Itay. Nakahiga siya sa kama at balot na balot ang mga hita; pansamantalang hindi makalakad dahil napasma.

"Inay, Itay. Hindi na po ako mag-aaral. Gusto ko pong maging supervillain. Iyun po ang napagdesisyunan ko." Tiningnan lamang ako ni Itay, hindi nagsalita. Nakita ko namang nanlisik ang mga mata ni Inay. "Supervillain? Supervillain? E bakit pa ba namin ginagapang ang pag-aaral mo? Anong sinasabi mong hindi mo na itutuloy? Siguro dahil bagsak-bagsak ka ulit sa mga klase mo ngayon! Hindi mo pa pinapakita sa amin ang classcards mo. Siguro nga bagsak ka! Tang-ina ka! Gago! Tang-ina ka!"

"Kasi po, iyun ang napag-isipan kong gusto kong maging. Ang isang supervillain.O arch-villain. Bata pa po ako pangarap ko na ang maging ganito. Napilitan lang naman po ako sa kurso ko ngayon dahil sa inyo ni Itay. Pero, hindi ko naman po talaga hilig ang Industrial Engineering. Ang hilig ko po ay. . . magplano ng mga pagnanakaw sa mga bangko, jewelry stores o gold deposits, gumawa ng mga stellar death rays, mag-umpisa ng mga territorial at internecine conflicts, gumawa ng mga elaborate at ingenious traps para sa mga nagplaplanong maging superhero, mga amag at uod lamang diyata ang mga superhero na ito laban sa aking kagila-gilalas na henyo! Henyo ni Kapitan Kalansay!!! B. . .b. . . Bwa. . ." Sinubukan ko ngunit hindi ko na nagawang pigilang iparinig sa aking Inay at Itay ang aking matagal nang pinagmamalaki sa aking mga kaklase at kaibigan at magiging henchmen na tawa. ". . .bwa ha ! BWA ha ha ha!!! BWA HA HA HA HA HA HA!!!!!"

"Ipakita mo sa akin ang classcards mo." Sabi ni Inay. "Dalhin mo rito ngayon."

"Hindi ko pa po nakukuha."

"O hindi mo kinuha? Araw-araw kang umaalis dito, at sabi mo kukunin mo pero palaging kesyo hindi pa natatapos, hindi pa lumalabas, wala pa ang propesor. . . siguro hindi mo lang kinukuha dahil alam mong bagsak ka."

"Hindi na po ako pwedeng mag-aral. Hindi ko po hilig ang IE., kaya nawalan na ho ako ng gana sa pagpasok noong nakaraang sem-"

Tumama ang sampal ni Inay sa aking noo. Naisip kong dapat ay natapos ko na dati pa ang pagbuo ng sarili kong adamantium faceplate at helmet, na ayon sa plano ay hindi lamang makakatulong sa pagprotekta sa aking ulo mula sa mga konbensyonal na atake ay makakapagdagdag rin sa aking mga natural na kakayahan bilang telepath.

"Ilan? Ilan ang pinasa mo?" Tanong ni Inay. At ako naman ay hindi na makasagot.

Nagpatuloy nga ang ganoong pag-uusap buong gabi. Umiyak si Inay. Umiyak si Itay. Nagkaroon ng mga pagmumura at nagkaroon ng mga pagdadahilan.

Isang taon at kalahati akong nawala sa Unibersidad. Sa totoo lang, marami na sa mga pangyayari sa loob ng panahong iyon ang akin na ngang nakalimutan, at hindi lahat ng ito dahil sa aking bigong pagtangkang lipulin ang "Agresibong Anim" kung saan nakatamo ako ng lubhang pinsala sa aking cerebral cortex at namatay ang aking henchman na si Mr. Mebendazole. Naaalala ko na lamang pagkatapos nito ang buwan-buwang pag-hikikomori sa aking kwarto, mga paggising tuwing alas-sais ng gabi at pagtulog tuwing alas-siyete ng umaga upang maiwasang makasalubong sina Inay at Itay. Sa aking kwarto, Playstation at radyo lamang naman ang hinihinging karamay sa mga mumunting trahedya ng isang supervillain.

A Nat. Sci. 1 Letter

A Nat. Sci. 1 Letter

IT COULD have been a Tuesday or a Friday when we were sitting at opposite sides of the theatre and our professor mentioned something that was later to give me a revelation. Elements, he said, of atomic numbers greater than that of Hydrogen's or Helium's could not have been produced during the Big Bang. These other elements, basically forming everything around us, they could have only been cooked up inside the furnaces of stars, through nuclear reactions billions and billions of years in the past. Carbon, Nitrogen, Oxygen, Potassium, Sodium, Magnesium, the things that make up our bodies and we ourselves, we were material from dead stars. At that moment, I felt a kind of elation; I found another thing that I have in common.with you.

I guess I liked it. Our Physics class, I mean. There we had maybe a glimpsing of all the fiery explosions, black holes, red shifts and expansions, births and deaths of quasars, planetary attractions and collisions ever to have occurred. And even if I know that these things are far removed from our concerns now, I might think that these occasions marked all that was ever important to the life of the universe. Sometimes, just imagining these events while looking up at the sky could shake me; everything that was ever anything spinning and spinning in the sky at dazzling moments; endless bodies of matter igniting as suns to endless numbers of galaxies like ours; space and time expanding at speeds faster than light to make everything farther apart; and our outer space could have once been yellow, then orange, then red, then a deeper red finally becoming cold and black as it is now. But then, coming home from class, I might happen to ride the same jeep as you and perhaps exchange a couple of words with you and I would, in an instant, be filled with the same sense of wonder.

So I would wonder why that is. Don't laugh; maybe it's not so simple as me liking you, wanting to just march up to that store near the Third World Library to see you there, (you might be in the midst of reading a humorous book, something would tell you to look up, maybe the wind—it would be a windy afternoon and strands of your hair would start distracting you from reading page 83, you would look up—and then, there I would be, a couple of steps just in front, looking as lost as ever, maybe paler than usual). I would take a deep breath and then I would tell you.

"Remember that thing our professor told us, about the stars? Well, I'll believe it. I'll believe it because before this semester, before our Nat. Sci. 1 class, I know I've never seen you before in my life. Yet, there really is this growing, growing sense in me and it tells me that I've been with you long before we've met." (Maybe, if you're cynical, you might say that nobody really believes in reincarnations anymore. Or maybe you would ask me if it's just a line I'm telling you; and a bad line at that. But I don't think you are cynical—at least not wholly. And I'm not talking about reincarnations).

"Quanta", I would say. It's even more puzzling when we come to the things that make us up. We are bags of protons and electrons, leptons, gluons and quarks, coming from the Big Bang, coming from all the cores of stars, dispersed in space, swimming through all the billion years, finding ourselves where we are now. "You and I have crossed paths again. Maybe I was close to you even when we were still in the deeper parts of a star. There could have been just two quantum particles, one point of you and another of me, momentarily coming into contact and I would have already liked you then. So now, we're actually nearing each other once more and that part of me is saying it's a miracle."

Of course, I could never prove it; not to you and not even to myself. Leptons and gluons and stars and the Big Bang, well, these really are just names. And I'd never be able to look into my atoms to see which quantum is saying you're familiar or if we did meet once, long ago. So, these are all just dreams.

And that's why it's not so simple as me liking you, wanting to just march up to that store near the Third World Library to see you there.

Kagawaran ng Pagbabagong Buhay

Kagawaran ng Pagbabagong Buhay

Isang halos hatinggabi nang tumungtong ang pusa sa pridyider upang hulihin ang isang paru-parong nakapasok sa loob ng bahay. Nasagi ng padambang pusa ang isang plastik na saging na nahulog naman sa isang kahoy na lamesita. Dali-daling nagising si G. Benjamin Caparas mula sa kwarto nito, tumayo, nagtatalon at nag-umpisang magpagpag ng sarili: sa kanyang mga braso, dibdib, leeg, magkabilang hita, at kung saan-saan pa, habang paulit-ulit na nagsisisigaw ng Nay! Nay! Nay!

Sa kanyang bagong gising na utak, nagparamdam ang mga epekto ng pagkamanhid bilang ilang libong pulang langgam na nangangagat at nagsusumiksik sa ilalim ng lahat ng sulok ng kanyang balat. Apnea na naman ba? Nangamba siyang baka hindi lang paghinga ngunit baka pati pagtibok ng kanyang puso ay tumitigil na rin habang siya ay natutulog. Lumabas siya ng kwarto, nagbukas ng ilaw at kumuha ng isang tipak ng yelo mula sa pridyider at pinahid ito sa dibdib. Naupo siya sa sofa at huminga nang malalim. Parang kay bagal pa rin ng kanyang paghinga at hindi mapuno-puno ng hangin ang mga baga, na parang di pantay ang paglanghap at pagbuga ng magkabilang gilid nito. Kung mayroon pa rin sana siyang alarm and monitoring kit ay may gigising sa kanya bago pa man mamanhid ang buong katawan. Hindi na niya ito naisip na ipaayos dalawang taon na ang nakakaraan dahil sa pag-aakalang tuluyan nang nawala ang kanyang sakit. Ngunit dahil pang-sampung beses na itong nangyari sa kanya ngayong nakaraang dalawang linggo, alam niyang naabutan na naman siya ng dating karamdaman, ang sakit niya noong kahit hindi pa man siya si G. Benjamin Caparas.

Pumuwesto ang pusa sa tabi niya at nahiga. Pinagmasdan lang niya ito, itim na dating pusang kalye, ang bumulabog sa kanya, pasasalamatan ba niya ito o ibabalibag? Minsan ay naisip na niyang isang beses ay hindi na lang siya magigising. Kaya't importanteng maaga siyang mabigyan ng pahintulot ngayon ng putang-inang direktor. Tiningnan muli niya ang pusa at pagkatapos ay bahagya siyang lumayo sa pagkakaupo. Sinong makakaalam kung gaano karumi ang mga balahibo nito o kung saang sulok ito nagliwaliw? Pagkaraan ng ilang minuto ay natulog na ang dalawa, una ang pusa at pagkatapos ay siya naman.

Dahil sa isang pagpupulong, makapananghali na nang dumating ang bagong direktor ng kagawaran na si Dr. Pangilinan. Bago pumasok sa kanyang opisina, sinilip nito sa waiting room ang ilang aplikanteng nasa huling bahagi na ng mga pagsusuri. Iilang lalake at babae at lahat nakasuot ng pormal. Napansin nito ang isang lalaking mahigit sa sisenta'y singkong taong gulang, maitim, payat. Nakaupo ito sa may dulo ng kwarto, malayo sa ibang aplikante, katabi ang aquarium. Kakatwa. Takaw-pansin, sa sandaling pagtingin lang ay maiisip na eksaherado ang paghinga nito habang masyadong tuwid naman ang pag-upo. Kung hindi siya nagkakamali ay ito na si Benjamin Caparas. Naumpisahan na niyang basahin ang file nito kamakailan; ito ang dating si Rodrigo Carandang. Na dating si Mario Torrevilla. Na dating si Angelo Sy. May kung anong mali sa taong iyon, naisip niya at kahit anuman ang sabihin ng kanyang mga resulta sa psychological test, hindi ko na siya papayagan ngayon. Marunong lamang itong mandaya, marahil.

Sa loob ng kanyang opisina, pinindot niya ang buton upang kausapin ang kanyang sekretarya. "Huwag ka munang magpapasok, Jenny. May babasahin pa akong ilang dokumento rito." Samakatuwid, iyung si Angelo Sy ang isa sa mga unang naging kliyente ng Kagawaran ng Pagbabagong Buhay dalawamput't-limang taon na ang nakakaraan. Noong mga panahong iyon, puro lamang mga kriminal na nakabuno na ng kanilang mga sintensya at mga testigo sa mga kasong kriminal na nanganganib ang buhay ang nangangailangan ng tulong ng Departamento nila. Isang mayamang high-profile witness dati laban sa isang politiko itong si Sy. Ngayon, isa na lamang siyang adik na hindi marunong gumawa ng sariling pamilya at bumibili na lamang ng mga bagong buhay. Pero dahil ito marahil sa kakulangan ng mga lumang direktor, marahil ay dahil sa mga suhol. Puwes, kaya siya itinalaga sa posisyong ito ay upang siguraduhin hindi nasasayang ang mga ginagawa ng gobyerno.

Pagkarating sa kanyang mesa, binuksan ni Dr. Pangilinan ang monitor program sa kanyang computer. May walong kwartong ginaganapan ng mga interbyu ngunit isa lang ang kasalukuyang okupado. Nasa loob ang tagapanayam at isang babaeng marahil ay trenta taong gulang, may mahabang buhok, nakasuot ng itim na jacket.

"Pangalan mo?" tanong ni Larry, isang matandang sikayatrista na nakasalamin at pawisang polo.

"Magda Jose po." Mahina ang boses ng babae at marahang magsalita. Tirahan. Mga magulang. Natapos na kurso. Mayroong kaunting pagkautal at kaba sa kanyang mga sagot.

"Sabi rito sa form mo ay isa kang... manunulat." Tumango si Magda. "Ano ang mga sinusulat mo?"

"Mga kwento po, konting poetry. Minsan po ay mga romance novels. Minsan. Kasi usually literary naman ang ginagawa ko."

May inilista si Larry sa chart na hawak nito. "Romance novels. Ah, eto, nakasulat na pala dito." Tiningnan niya ng matagal si Magda. "Puwes, tatapatin kita, Ms. Magda, bumalik na ang mga resulta ng iyong mga kinuhang test at ayon sa mga ito... hindi ka nababagay para mabigyan ng bagong buhay. Una dahil masyado ka pang bata, sabihin nating may fluidity pa sa kasalukuyan mong buhay. Mag-isa ka lamang na nakatira sa... Pasig, condo. Nakasulat dito ay wala ka na namang pamilya, walang mga natitirang magulang o mga kapatid. Saan ka pa kailangang tumakas? Palagay namin ay kaya mo nang imbentuhin muli ang sarili mo, nang walang tulong mula sa gubyerno. Pangalawa, maliit ang posibilidad na masusuportahan mo ang sarili mo kung magpapalit ka ng pagkatao mo. Ayon sa resulta... oo, hindi ito maganda. Ikaw yung tipong naghihintay. At ang tipong nasisiyahan sa paghihintay. Isang ehemplo. Tingnan mo, sa standard Stanford-Binet personality appreciation tests, pumili ng kanta sa mga ito:"

a) Everlong ng Foo Fighters mula sa album na The Colour and The Shape

b) Estranged ng Guns N' Roses mula sa album na Use Your Illusion II

c) Ghost World ni Aimee Mann mula sa Batchelor no. 2

ngayon, may pagkakapareho rin naman sa ilang tema ang mga ito, ngunit pinili mo ang letter A, Everlong. Hindi isang mabuting indikasyon, Ms. Jose, kasama ng marami pang di-mabubuting mga indikasyon. Ano pa ba ang hihintayin mo?"

Hindi makatingin si Magda kay Larry, ang sikayatrista. Nagpatuloy ang matanda. "Ikaw ay personality type IV-CE, sa mga naghihintay, ikaw ang naghihintay ng tagapagligtas. Na maaari o maaaring maging hindi isang indibidwal. Mga malalaki at maliliit na bagay ang inaasahan mo ring makakapagligtas sa iyo. Katulad ng: pagdating ng mga perpektong kaligayahan-- kunwari habang nanonood ng isang konsiyerto, o kaya kung may makita kang isang napakagandang babae habang naglalakad, o kaya ay kung makasulat ka ng isang pambihirang nobela ay naiisip mong maliligtas ka, yayaman ka, makabibili ng oras para magsulat ng mas marami pang pambihirang nobela. Na kikita sa iyo ng marami pang pera, na gagamitin mo upang makabili ng mas marami pang oras, so on and so on, ad infinitum. Sa makatuwid, Ms. Jose, masasayang lang namin sa iyo ang anumang panibagong buhay na maiibigay namin. Isa pa, kaunting kaunti na lang ang talaga slots na available ngayon, Ms. Pasensya na." Nag-ayos ng salamin si Larry. Pinansin ang sariling polo na ngayon ay mas puno ng pawis.

Hindi na niya kailangang ipagpatuloy ang eksena, alam na niya kung paano iyun matatapos. Nilipat ni Dr. Pangilinan sa room 4 ang view sa monitor. Nasa loob mag-isa ang aplikante, marahil ay lumabas lang panandali ang kanyang empleyado. Tiningnan ng doktor ang lalake. Bata pa. Bakit ba kahit sino na lang ngayon ay nag-iisip na maaari na nilang iwanan ang kasalukuyan nilang buhay? Sa lumang republika, naisip niya, kinikilalalang isang bagay na makakasira sa bansa ang tanggapang pinaglilingkuran niya ngayon. Pero walang magagawa, ito na ang dinidikta ng panahon ngayon, mula sa malawakang pagka-uso ng pagpapatiwakal noong pagdating ng bagong milenyo: mga nagsisitalunan sa mga tulay, gusali, mga billboards at anupaman, pati sa mga kulungan at mga mental institution, ng mga mayayaman at mahihirap, napag-isipang buuin ang Kagawaran. Pero mali pa rin. Walang istabilidad. Mga taong nagsisitakbuhan na lamang na parang mga -- ano nga ba ang salita para doon-- yahoo? Parang mga yahoo. Katulad ng aplikanteng pinapanood niya ngayon.

Kagawaran ng Pagbabagong Buhay, basa ng aplikante sa isang plake sa dingding. Pero sa totoo lamang, naisip ni Julio Carias, ang dapat itawag dito ay Kagawaran ng Pagtakas. Hindi naman sa may bahid ng di pagsang-ayon sa kanya para sa punsyon ng sangay na ito, pati naman siya ay nagbabaka-sakali rin. Kaya lang ay dapat tawagin ang isang bagay sa kung ano talaga ito. Pagpalain ka ng Diyos, o Kagawaran. Mwah! Mwah! Mwah!, o Kagawaran.

Pero alam niyang hindi dapat siya masyadong umasa, maliit na maliit ang tsansa niyang payagan; mayroon siyang dalawang anak at isang sinusuportahang magulang. Bago siya lumuwas patungong Maynila ng umagang iyon ay tiningnan niya ang kanyang natutulog na pamilya. Sa kaso niya, kung maaprubahan ang kanyang aplikasyon, hula niyang pagmumukhaing namatay siya, bibigyan ng bagong mukha, at pagkatapos ng mga operasyon at mga legal na bayarin, malaking porsyento ang kakaltasin mula sa kanyang mga yaman at mga kikitain at ipangtutustos sa pamilya niya. Sasabihing galing sa matagal na niyang tinatagong insurance. Isa akong sakim at masamang tao sa pag-iwan sa kanila, ngunit ano nga ba ang magagawa ko? Pero bakit ko nga ba gagawin? Dahil gusto ko lang malaman kung may panibagong buhay sa aking maghihintay? Hindi lang iyon. Ang dahilan ay dahil sa walang dahilan.

Isa lamang biswalisasyon, pero pakiramdam niya ay may butas sa kanyang utak. Hindi niya maaaring sabihin kung paano mag-isip ang ibang tao ngunit sa palagay niya ay naiiba siya, may mali. Na kung sa lahat ng kanyang kakilala ay A para maging B, C para maging D, sa kanya ay --may naalala siyang isang joke mula sa kanyang paboritong komedyante, ang namayapang si Mitch Hedberg ng bansang Amerika. Sa ilalim ng mga liham, gusto kong sinusulat:

PS: ito ang magiging itsura ng parte ng alphabet kung ang mga letrang Q at R ay tinanggal.

Ang bagong buhay na ipinapangako ng kagawaran, maaaring nakalakip dito ang mga natatagong parte ng kanyang alpabeto, na na-forward in advance sa bagong mailing address habang narito pa lamang siya. Tama ba? Napapikit siya. Mag-isang tumayo ang kanyang katawan at gumalaw ang kanyang mga binti, nakarating siya sa kanilang bahay ng pasado alas-otso ng gabi. What the fuck? sabi niya. Pagkatapos ay napangiti.

Pagkaraan ng ilang minuto ay natapos na ring basahin ang mga record ni G. Caparas, ang buong buhay nito. Pinatuloy na ito sa loob ng opisina ng sekretarya. Kakatwa pa rin ang isang ito, na parang may mali sa mga mata niya.

"Good morni.. afternoon ho, sir."

"Good afternoon din. Ginoong Caparas?" Tumango siya, pagkatapos ay naupo sa harap ng direktor. Matagal na nagpaliwanagan ang dalawa. Sinabi ng direktor ang mga dahilan kung bakit hindi mapapayagan ang kanyang petisyon.

"Doc, kailangangang-kailangan ko na iyang tulong niyo. Totoo niyan, nangangamba pa rin ako sa buhay ko. Naniniwala ba kayo sa ideya ng mga Hindu sa reinkarnasyon? Alam kong isang proseso ng tao lang nga ito, dito sa opisina niyo, konting pagmamanipula sa mga rekord, sa doktor, kaunting plastic surgery, pero sa palagay ko, mas malaki ang nagagawa nito, kapag pinapalitan natin ng pangalan at pigura ang isang bagay. Noong ako pa si... Angelo Sy, isa akong mayamang businessman. Hindi, gambling lord. Kayhirap nang alalahanin, pero makasalanan ako noon, maraming nagawa. Nang napasailalim ako sa programa niyo, malaki ang nagbago sa akin. Gumaling ako sa aking mga sakit. Nailigtas ako sa kasalanan, sa tinutukoy ng mga konseptong Judaeo-Kristiyano. Sa impyerno ng dagat-dagatang apoy. Nagbabasa pa rin ba kayo ng Bibliya? Pakiramdam ko noon ay ako si Lot, na patakas sa Sodom, o kaya ay si Pablo na galing sa Tarsus. Para itong sakramento. Eto ang punto ko, hindi kumpleto ang proseso, may humahabol pa rin sa akin. Nagkaroon ako ng panaginip isang buwan na ang dumaan. Nakasalubong ko raw ang dati kong asawa at ang aking mga anak. Wala na sila ngayon pero sa panaginip ko ay ganoon pa rin ang kanilang edad. Nakasalubong ko ang dati kong sarili, magkakasama sila, masaya sa isang magandang lugar. Ngunit nang nilapitan ko ang dati kong sarili, nakita kong hindi pala ako iyon, si Azazel, isang nahulog na anghel. At marahil katulad sa proseso ng Yom Kippur ang Kagawaran ng Pagbabagong Buhay, nailigtas ako ngunit hindi kumpleto, nahulog naman sa pagkakasumpa, ang aking mga iniwanan. Kaya't... kaya't... kaya't...." Natumba ang matanda at nawalan ng malay. Mabilis na humingi ng tulong si Dr. Pangilinan mula sa mga empleyado ng Kagawaran.

Nang gabing iyon, bago matulog si Ginoong Pangilinan, sinubukan niyang kaawaan ang namatay na aplikante. Hindi niya nagawa.